'Relatiehoppen & shoppen'. 

Het is nu eenmaal zo...we leven in een samenleving waarin er een epidemie is losgebarsten als het aankomt op bindingsangst en verlatingsangst. Het aangaan en behouden van relaties dat eerder aanvoelt als een tripje naar het shopping center (jawel, de term 'relatieshoppen' bestaat! en eerlijk gezegd... de inhoudelijke betekenis ervan komt helemaal tot zijn recht, nietwaar?). Dit zorgt er toch voor dat ik me sterke vragen stel bij het feit of we überhaupt nog geduld hebben met elkaar? 

Het met moeite kunnen kiezen en blijven kiezen voor iemand omdat je denkt van 'hej, er is altijd wel iemand beter'... Iemand die er dat net ietsje beter zal uitzien, dat net ietsje slanker zal zijn, minder zal zeuren dan de vorige, meer aan sport zal doen, meer vrijheid zal geven, minder complexen zal hebben,...en MIJ zal geven wat IK nodig heb. We willen allemaal huisje, tuintje, boompje en kindje, maar we willen ook de vrijheid om er elk moment te kunnen uitstappen. Deze laatste stelling las ik vorig jaar in een artikel van de morgen, geschreven door professor Denys, hoogleraar aan de universiteit van Amsterdam. Ik zou het zelf niet beter kunnen omschrijven...

 Dus, wat betekent een huwelijk nog dezer dagen? Als het ons niet zint of er staat ons iets niet aan, swipen we naar de volgende (als je begrijpt wat ik bedoel). Gewoon alleen al de 100 000 verschillende soorten definities van daten tegenwoordig. Pas op hé, al een geluk dat het niet meer is zoals vroeger... een keertje naar de pensenkermis en de trouwplannen staan al op de agenda, kan je het u nog voorstellen?! Maar het is gewoonweg heel verwarrend hoe het er nu vaak aan toe gaat. Je moet al 20 stappen ondernemen tot je bij de effectieve definitie van daten mag komen... vele van ons geraken er nog niet eens. De veelbelovende gevoelens en beloftes die plots stagneren, de onduidelijkheid die blijft aanhouden, ruzies die worden uitgeklaard of escaleren via sms, de ene partij die er eerder de voordelen van inziet om het luchtig te houden, terwijl de andere al een paar stappen verder is. Zie je wat ik bedoel?

We weten dit eigenlijk allemaal wel en dat maakt ons voor een groot stuk ook angstig denk ik. Wat er voor zorgt dat we niet meer leren, of beter gezegd niet meer durven, om ergens moeite in te steken en om  ons kwetsbaar op te stellen.... Om ons volledig te geven, blootgeven. Hoe kan het zelfs dat het zoveel eenvoudiger is om ons letterlijk bloot te geven maar dat het figuurlijke ervan zoveel moeizamer gaat? Terwijl het net dat is wat we allemaal oh zo nodig hebben. 

Zelfs al vind iemand jou als persoon de max, hebben jullie enorm veel raakvlakken, word je beschouwt als een intelligent persoon met een grote portie aan humor on the side, ben je daarbovenop nog eens erg aantrekkelijk en bangelijk in bed... maar dan toch nét niet goed genoeg om uwen energie en uwen tijd in te steken....???  'Je bent fantastisch!!! maar ehm, niet voor mij...'

Het is natuurlijk allemaal een kwestie van balans hé. Want ik spreek wel over het feit dat wij als mens niet (meer) durven, maar er zijn dan ook mensen die zich dan weer veel te snel geven... en dat bedoel ik niet perse op de lichamelijke manier. We ontmoeten iemand, het klikt, een week later duiken we samen de koffer in (of vroeger, absoluut geen uitzondering), drie weken later zijn we officieel aan het daten en knal verliefd, twee maanden later staan we in relatie op sociale media en lijkt het alsof we de ideale partner voor het leven hebben gevonden. We leren elkaar beter kennen, er staat ons iets niet aan... en 'BAM' ; de ene persoon is plots niet meer verliefd en gaat op naar de volgende of terug naar de status 'happy single and ready to mingle' terwijl de andere achterblijft met een gebroken hart waarvan de volgende het waarschijnlijk kan uitzweten.

Wat voor mij ook nog steeds zo vreemd aanvoelt zijn die zogenaamde 'kettingrelaties'. Laten we eens een relatie beginnen voor een paar maanden, die op zijn beurt dan gedaan geraakt, een paar weken later hebben we een nieuwe lover, zijn we daarmee een jaartje samen, bedriegen we deze lover met iemand anders, waar we dan een paar weken bij blijven en helaas moeten constateren dat dit maar een bevlieging was. Dus met de grootste spijtbetuigingen en hangende pootjes keren we terug. Maar algauw merken we dat de brokken die gemaakt zijn onherroepelijk zijn en niet meer te lijmen vallen en gaan we dan maar voor die knappe gast of mooie vrouw die we een paar maanden eerder zijn tegengekomen op een citytrip naar Saint-Tropez. 

Goed, ik weet heus wel waar dit allemaal vandaan komt: onzekerheid, het niet alleen kunnen zijn, intense personen op korte termijn weliswaar... maar toch? Waarom laten we dit zomaar gebeuren? Zijn we dan nog wel eerlijk ten opzichte van onszelf en anderen wanneer we zeggen 'ik hou van je', 'ik vind jou de moeite waard'? Alsof ik hou van je op zichzelf ook al 100 000 soorten invullingen heeft gekregen en de meeste van deze invullingen maar een flauw afbaksel is van de ware betekenis.

Ik weet van mezelf dat ik erg kan blijven vast hangen op die zaken. Te weinig is niet goed maar te veel zeker en vast ook niet. Het zuigt de energie uit je lijf om te blijven hangen in een breuk, je blijven vasthouden aan de dingen die wél gezegd zijn geweest en wél gebeurd zijn om het tegendeel te bewijzen dat de breuk niet had mogen plaatsvinden. Je hebt oh-zo-weinig controle in het leven en al zeker op andermans gevoel. Wat diegene ook ooit tegen je zei, wat diegene destijds ook voor je voelde en je beloofd heeft, je weet nooit wat je te wachten staat... en dat lieve mensen, is tegelijkertijd de schoonheid maar ook de hel van het leven.

Risico's nemen is dus  een onderdeel van het leven. Als dat niet het grootste onderdeel is. Zéker als het aankomt op het aangaan van échte intimiteit. Het laat je nogmaals zien hoe weinig controle wij hebben op zaken nietwaar. Als het ware machteloze lammetjes die verslonden worden door de grote boze wolf; het leven en alles dat er bij komt kijken. liefde en machteloosheid gaan ook vaak hand in hand. Dus als het op gevoel aankomt, daar kan je nu is niets aan veranderen sé. Mijn vader zegt altijd 'Liefde is niet alleen een gevoel maar ook een keuze'. 

'Wa denkte gij'?

Het zal hem ook wel gaan over het feit hoe wij als mens er mee omgaan... zijn we eerder onbezonnen of diepgaand, kunnen we gemakkelijk dingen en mensen loslaten of zit je algauw vast in een eeuwige rollercoaster van gedachten? Maar ook de mate van intensiteit en vooral hoe lang deze standhoudt. Je kan intense gevoelens beleven maar die kunnen ook algauw weer over zijn...zo blijkt.

Ik ben zelf een heel erg intens persoon.... En dat valt zowat onder elke categorie die je jezelf maar kan bedenken. Geuren, smaken, kleuren, muziek, liefde, loslaten, pijn,...

We weten allemaal dat loslaten enorm belangrijk is... dit kunnen we doortrekken van de kleinste naar de grootste dingen in ons dagelijks bestaan. Ik weet dat, jij weet dat, elk boek over positief denken en zelf-actualisatie weet dat...

Maar ik ben toch nog steeds zoekende om de balans te vinden tussen de intensiteit dat ik ervaar in alle dingen die ik ben, doe en voel en hoe je het op zijn beurt dan weer moet loslaten.

en jij?