'De definitie van het overthinken.'
Ik ben vaak bang om mezelf te verliezen. Mezelf te verliezen als in stukjes achterlaten en niet meer terug vinden... of om stukjes af te breken van mijn 'zijn' en ze dan niet meer kunnen vastlijmen. Maar ook om mezelf te verliezen in mijn gevoelens, in mijn emoties ten opzichte van mezelf maar vooral ten opzichte van anderen. Weeral die ene grens verleggen zonder dat je het eigenlijk goed en wel beseft... pas achteraf natuurlijk.
Ken je dat gevoel dat je op een dag plots wakker wordt en dat je jezelf niet meer herkent? Dat er zoveel stukjes terloops zijn kwijtgeraakt en je jezelf de vraag stelt 'Wie ben ik eigenlijk?'. Wat doe je dan als je huis een stevige fundering mist? Hier en daar een baksteen aan de kant schuiven en bijschaven, ok...dat doen we allemaal wel eens. We laten een baksteen van ons huisje achter met oog op 'the greater good'. Maar zo'n fundering vraagt om precisie, vakmanschap en om dosering, balans. De juiste ingrediënten; niet te veel, niet te weinig. Worden deze regels niet gerespecteerd dan wordt het te hard, waardoor het barst. Of te lopend, waardoor alles uit elkaar valt.
Ooit heb ik eens mijn huis bijna volledig met de grond gelijk gemaakt... en naar de puinhoop gekeken (ik stond er bij en ik keek er naar). Ja ja, mijn puinhoop. Mezelf afgevraagd wat ik nodig had om een solide fundering te maken voor mijn nieuwe huis dat ik wilde bouwen. Of moest bouwen liever, want oh jeetje het was nodig. Ook stelde ik mezelf de vraag welke stenen ik zou behouden, welke ik dan zou bijschaven en dewelke ik best zou weggooien. Wel, tot nu toe heb ik best wel een goed huis neergezet (denk ik). Maar geen huis zonder muren... Muren als in 'muren rondom mijn huis'. En als het daar aan die muren te warm wordt, dan smelt ik. Waardoor mijn huis uit elkaar valt. Maar wanneer er dan die koude ruimte is tussen mijn huis en de buitenwereld...dan barst ik, waardoor mijn huis lelijk en grauw wordt... en wankel staat.
Begrijp je wat ik bedoel? Het zijn echt twee tegenpolen...een innerlijk dilemma tussen het willen samensmelten met de wereld maar anderzijds die brute onafhankelijkheid met als doel de eeuwige vrijheid... om te kunnen ademen. Ademen als in de lucht voor mijn longen maar ook de zuurstof voor mijn ziel. Ademen.
Ze zeggen altijd dat het leven meer is dan in en uit ademen. Dat het gaat over de momenten die je adem wegnemen. Maar is dat wel zo? Ik heb vaak van die dagen dat ik tegen mezelf moet zeggen 'blijven ademen, blijven ademen, blijven ademen....' . Alsof de automatische knop in mijn lichaam zegt 'stop' en dan vergeet hoe je nu weer op de 'playknop' moest duwen. Niet alleen adembenemend maar ook enorm angstaanjagend.
Kan het kloppen dat wanneer je in zo'n gedachtenloep terechtkomt, dat dit juist de momenten zijn die dan 'je adem dan wegneemt'? Je weet wel, als een soort kettingreactie dat één bepaalde gedachte een andere gedachte uitlokt en voor je het weet zit je in een rollercoaster die een trip maakt door de donkerste kantjes van je brein. Wel dus, een gedachtenloep. Nu ik er over nadenk heeft het best wel de vorm van een achtbaan... de ene loep bevindt zich in dat 'samensmelten' en wordt gevolgd door zijn tegenpool, de loep van 'eeuwige vrijheid', waarbij er in de ene loep de angst zit verscholen voor het andere. Als een soort infinity teken... rond en rond en rond. Het voelt alleszins wel oneindig. Het ene denken, het andere voelen, ernaar verlangen maar dan ook weer die angst. Angst voor nabijheid maar ook angst voor eenzaamheid. Om kil te worden, koud. Maar mijn gevoel zegt dan wel weer iets anders.
Het is alsof ying en yang ineens niet meer met elkaar zouden overeen komen. Niet mét kunnen leven, maar ook niet zonder. Alsof ze elkaar tegelijk afzwakken en versterken. Maar wat heb ik dan juist nodig om te blijven ademen?
