Al-tijd dat nadenken ... herkenbaar? Aldus ook over alle dingen die op je levensweg zijn gekomen, waar je de foute weg bent ingeslagen, welke brug je hebt bewandelt en welke je best niet had overgestoken. De mensen die je hebt toegelaten, de mensen die je hebt laten gaan, de mensen die je nog moet ontmoeten,... 'Hoe zit da nu allemaal feitelijk? '

'Coincidence is God's way of remaining anonymous.'

- A. Einstein

Men gaat er van uit dat 'toevalligheden' elementen zijn dat elk hoofdstuk in ons leven aaneenrijgt . Dit samen met zowel kleine als essentiële beslissingen die het volgende hoofdstuk in ons leven bepaald en beïnvloed. Het is toch gek dat de sporen van een domme kleine fout of een verkeerde beslissing een grote tijd later terug te vinden zijn? Wat stomme kleine zaken toch als uitkomst kunnen hebben. Door fouten laat je mensen verdwijnen uit je leven maar als dat niet was gebeurd dan had er geen plaats geweest voor de nieuwe. En als die mensen op hun beurt geen fouten hadden gemaakt, hadden ze ook de weg niet gevonden naar het jouwe.

Dus iedereen evolueert en leert uit gemaakte fouten en vormen zo hun eigen toekomst. Alsof mensen een bepaalde bestemming hebben. Misschien zijn mensen wel effectief bestemd voor iets. Vanaf hun geboorte of vanaf een bepaalde leeftijd, mensen met een bepaalde vaardigheid of een bepaalde cultuur. Dit omdat ze een taak moeten volbrengen of misschien omdat ze bestemd zijn om iets te creëren, iets te verbeteren in de wereld, of eerder om iets te vinden of iemand te vinden? Geloof jij in het lot of zijn alle gebeurtenissen toevallig? Zijn volgens jou dingen voorbestemd om tegen te komen op ons levenspad of is het een soort kettingreactie, het ene brengt het andere voort? Hoe verklaren we die foute plek, foute tijdsomschrijving? Herken je deze vragen? Voelt het voor jou alsof we de dingen op dezelfde manier bekijken of denk je dat ik gewoon mijn bladzijde wil opvullen? 'Waar heeft ze het nu toch over... '.

Ken je zo die vragen, die door je hoofd blijven spoken, je achtervolgen en onbeantwoord blijven? Zelfs de vraag waarom je jezelf zoveel vragen stelt. Waarom je het vragen stellen zelf niet kan lossen. Waarom loslaten zo moeilijk is. Zoals bijvoorbeeld wanneer twee mensen uit elkaar gaan, wat gebeurt er dan met hetgeen ze voor elkaar voelde? Verdwijnt het mee met de breuk of blijft het achter bij de zwakste? (gequoteerd door onze liefste Carrie Bradshaw vanuit de serie 'sex and the city') Misschien hangt het wel ergens rond te dwalen in de hoop dat het ooit weer opgepikt zal worden en heet het daarom een verloren liefde...

'Ken ik u van ergens?' 

Of het nu om elke hoek is, in een humanistisch boek, de lessen op school of de wijze woorden van een oude man, daar krijg je te horen dat je jezelf de kans moet geven om jezelf te zijn. 

'Wees jezelf!' Maar wat is dat dan juist, jezelf? De persoon die je graag zou willen zijn? De persoon die je zou moeten zijn? De persoon die je verwacht wordt te zijn? De persoon die je bent met al je kwaliteiten en gebreken? Jezelf... Hoe omschrijf je dat nu eigenlijk, jezelf? Wie ben ik zonder de invloed van mijn omgeving en zonder de invloed van mijn maatschappelijke context en hoe hard zouden deze verschillen 'verschillen' van elkaar? en klopt dat eigenlijk wel, dat we onze échte zelf mogen zijn? 

Het is misschien weeral vergezocht maar kunnen we ons dan de vraag gaan stellen of  iemand echt van je houdt om wie je bent of om het ideaalbeeld dat ze hebben gemaakt rond jou? Mensen projecteren hun wensen en verlangens erop los bij degene die naast hen staan (wat ook logisch is maar....) zorgt het er dan voor dat het ons tegenhoudt om onze echte zelf te kunnen zijn? Je neemt een bepaald rollenpatroon aan en bewandelt bepaalde paadjes om niet uit die rol te vallen. En pas op, daarbij horen ook nog een aantal verplichtingen en taken die je moet vervullen om deze rol te blijven dragen. Hoeveel verschillende soorten rollen moeten wij eigenlijk wel niet vervullen? En hoeveel taken en verplichtingen komen daar wel niet bij kijken? 

 Hoe bekijken mijn kinderen mij? Wie ben ik in de ogen van mijn man, ben ik echt altijd die grote lolbroek zoals iedereen in mijn vriendenkring zou definiëren, ben ik dan echt altijd zo open en behulpzaam? 

Ik doe het wel... maar wil ik dat wel? De dingen die ik ben en de dingen die ik doe, doe ik ze omdat ik ze 'ben'? 

Met één ding kunnen we het allemaal wel eens zijn en dat is dat we onder een enorme druk staan. We moeten allemaal zo goed mogelijk presteren, het knapste lief hebben, de schoonste villa en 'den diksten bak'onder ons schoon poep. Een voorbeeldzoon zijn alsook een voorbeeld man -en vader... zeker niet vergeten dat we ook nog veel geld moeten verdienen. Ze zeggen geld maakt niet gelukkig, maar in een maatschappij als deze is het al moeilijk om met 1500 euro rond te komen, laat staan met leefloon van 900 euro. We moeten allemaal gezond eten, vegetarisch worden, weten wat super food is en vitaminewater drinken. We moeten een goede burger zijn, goede punten halen op school, een goed contact hebben onzen baas en er moet een goeie groepsdynamiek aanwezig zijn tussen uzelf en uw collega's. Oh ja, vergeet niet dat een goeie buur vaak veel meer waard is dan een goede vriend... of zoiets.  Dus zie maar dat Magda van achter den hoek u zeker graag heeft, wanneer je eens een pak suiker of een liter melk tekort komt, ze u deze met alle liefde in de wereld zal geven. 

Begrijp me niet verkeerd... ik kom enorm goed overeen met ons Magda én ja ik denk toch wel dat mijn rol als dochter, zus, vriendin goed (genoeg) vervult wordt. Maar we staan dezer dagen nog zo weinig stil bij 'Wat maakt mij gelukkig?', 'Word ik hier gelukkiger van?', 'Wil ik dit eigenlijk wel?'. Er zijn zoveel vragen die het antwoord 'nee ' krijgen en we doen het anyway. 

Ik wil je daar al eventjes stoppen... natuurlijk hebben wij onze verplichtingen en wanneer wij keuzes maken in het leven op welk vlak dan ook zullen er altijd dingen op ons pad komen dat we niet graag doen. We moeten verantwoordelijkheid dragen voor de dingen en de mensen in ons leven... maar ook voor onszelf. Als je nuance kan leggen in de dingen die ik je probeer te vertellen en een beetje door al m'n uitlatingen doorkijkt, snap je dan wat ik bedoel? Het is niet iets waar ik alleen jou op attent moet maken, het is iets waar ik mezelf meerdere malen per dag voor op de vingers moet tikken. Keer op keer op keer. Ik durf nog al eens een grenzeloos iemand te zijn als ik niet oplet...dit om goed te doen voor de anderen. Ik heb dus ook al regelmatig de prijs moeten betalen voor mijn 'grenzeloosheid'. 

  Dus...houden mensen van je om wie je bent of om wie je hoort te zijn? Hou jij van jezelf om wie je bent en ben je gelukkig met wie je hoort te zijn? Wanneer weet je dan dat liefde echt puur is? Bestaat er zoiets als de onvoorwaardelijke liefde? Of is dit dus eerder een translatie voor het vervullen van sociale en maatschappelijke verwachtingen en zijn deze vervat in je identiteit? maar vooral, overheersen ze je identiteit?

In mijn geval durf ik wel stellen dat liefde in mijn leven niet altijd even gemakkelijk is geweest. Het heeft zijn kostprijs. Maar misschien vind ik de kost van dit onbetaalbare ding het wel waard om mij blauw aan te betalen... misschien toch wel een paar grenzen hier en daar...

Moest dit artikeltje je triggeren om meer te willen lezen over de 'echte ik', kunnen de volgende boeken u misschien interesseren:

Allan watts :  The book on the taboo against knowing who you are.

Mark Manson: De edele kunst van not giving a fuck.